رجعتی باید

عصرهای پنج‌شنبه

سال‌ها گذشته است

خواب دیدم انگار

لابه‌لای گندم‌زارهای دماوند 

خش و خش لباسی بلند

و پنهان‌کاری جهانی کشف نشده

سبک چشمه بود که می‌گذشت

 ایستاده بودم کنار دیوار

جهان نگاه‌ می‌کرد انگار

قهرمان تمام خیال‌هایم اگر بود

می‌ترسید

عصرهای پنج‌شنبه

من بازگشته‌ام

 زمین خیس بود

تو موهایت را در باد رها کردی

و من "رقصم گرفته بود"

هميشه

از پيچ  و خم  راه‌ها

كوره‌راه‌هايي  را كشف مي‌كنيم

و پايان همه كوره‌راه‌ها

ميداني است كه همه آدم‌هاي پير و كنج‌كاو

به ما خيره مي‌نگرند.


دور مي‌زنيم

بي اعتنا به نگاه‌هاي پيرمردان

بازمي‌گرديم

از اوستياي جنوبي

تا شمال تفليس

دورترين جاهايي كه با هم نرفته ايم.

من دوباره دلم ميخواد بنويسم

بي اعتنا به فرم قبلي

و به هر فرم مسخره ديگر

كه تمام اين سال‌ها بدون  دليل

تكرارش كرده‌ايم

***
بگذار نظرخواهي براي اين پست فعال باشد

من ترديد داشته‌ام

همه اين سال‌ها

و اين ترديد مرا رها نمي‌كند

***

 از پريروز سيگار را ترك كرده‌ام

و تمام ديشب بيدار بودم

و لرزيده‌ام از تب

***‌

از اوستياي جنوبي

تا شمال تفليس

همه راه‌هايي كه با هم طي نكرده‌ايم

هيچ وقت

من هم مخالف سيگار نبوده‌ام

اما از وابستگي ترسيده‌ام

 متنفرم

و بيمار

***‌
بگذار امكان درج نظر جديد وجود نداشته باشد

همان آدم‌هاي قبلي كافي‌اند

و همين قدر زندگي كاملا كافي است

و  ديگر هيچ آرزويي ندارم

جز آنكه يكبار با تو

تا اوستياي جنوبي برويم

و با دوچرخه به تفليس برگرديم.

چيزي مثل معجزه رخ داد 

آرامش وقتی

 باز می گردد

که اتفاق بدتری در انتظار نیست

دوباره می نویسم

هر چهارشنبه

از تو

گاه مرا به یاد بیاور

از پس روزهایی که

مرا از یاد برده اند

 نگاهی به پنجره بینداز

ابر آمده است

تاریکم

 

هیچ سایه ای شگفت زده ام نمی کرد

هیچ نگاهی کنجکاوم

ماه ساکت بود